Jadwiga Elzenbergowa (1863–1941) to postać niemal całkowicie zapomniana. Aktorka, poetka i niepokorna publicystka, wrosła w tkankę miasta, stając się jedną z ważniejszych, choć dotąd niedocenianych, kronikarek ówczesnej, fabrykanckiej Łodzi. Pod męskim pseudonimem „Abnegat” publikowała w „Dzienniku Łódzkim” felietony, które stanowią bezcenne świadectwo życia miasta u schyłku XIX wieku. W rubryce „Z tygodnia” portretowała łódzkie kontrasty – od salonów zamożnej burżuazji po środowiska robotnicze i codzienne „plagi” przemysłowej metropolii.
Twórczość Jadwigi Elzenbergowej charakteryzuje się różnorodnością gatunkową – w jej dorobku literackim poza felietonami znalazły się między innymi, pojedyncze: poematy, dramaty o tematyce historyczno-patriotycznej oraz poezja (tom Strofy wydany w Łodzi w 1899 roku).
Nazwisko Elzenbergowej często pojawiało się jedynie w kontekście innych postaci: jej męża – adwokata i publicysty Henryka Elzenberga seniora; przybranego syna, również Henryka Elzenberga – filozofa, czy wreszcie – jej własnego syna, poety i dramatopisarza, Juliusza Wirskiego. Dlatego właśnie autorka „Strof” i felietonów „Z tygodnia” – ze swoją pasją literacką i ciętym piórem – zasługuje na ponowne odkrycie jako symbol nowoczesnej Łodzianki-intelektualistki, zaangażowanej w życie lokalnej społeczności.